doszedłem do wniosku, że choć pokoje studentów są wyposażone niemal identycznie, każdy z mieszkańców organizuje swoją przestrzeń w indywidualny sposób. Zauważyłem, że prywatna przestrzeń jest rodzajem autoportretu i wiele mówi o osobie, która ją zamieszkuje.

Postanowiłem sfotografować kilkadziesiąt półek. W ten sposób stworzyłem portrety bez twarzy – psychologiczne obrazy wewnętrznych światów ludzi, z którymi udało mi się nawiązać relację.

Projekt uzupełniłem o krótką ankietę. Uczestnicy zostali poproszeni o zapisanie kilku zdań o sobie oraz o tym, co lubią w swojej codziennej przestrzeni, a co ich w niej drażni.

Efektem jest seria interesujących wizualnie prac, które korespondują z osobistą przestrzenią ich bohaterów.